از نظر دولت های محلی در همه سطوح، سه چرخه مقصر حوادث رانندگی است. بنابراین، اتخاذ تدابیر لازم مدیریتی اجباری و هنجاری، کلید توسعه پایدار صنعت است. با این حال، در سال های اخیر، اقدامات حاکمیتی سه چرخه ها با اختلافات و مقاومت عمومی به درجات مختلف مواجه شده است. نکته کلیدی این است که سه چرخه های سبک و کم هزینه مدت هاست به ابزار سفر و حتی امرار معاش تعداد قابل توجهی از شهروندان عادی تبدیل شده اند. فقدان حاکمیت کلی واقعیت اجتماعی، ناگزیر نگرش عمومی ادارات دولتی را نسبت به "گروه های آسیب پذیر" اجتماعی به مردم یادآوری می کند. اگر نتوانیم بیشترین انصاف و دمای انسانی را نشان دهیم، خود حکومت احتمالاً محرومیت نسبی از "حق بقا" برخی گروه ها را تشکیل می دهد. مشکلاتی در مورد سه چرخه ها وجود دارد که واقعاً باید استاندارد شود، اما رفع نیازهای معیشتی مردم عادی نه تنها می تواند حالت «مخالفت» باشد. یافتن بهترین تعادل بین این دو مسئولیتی است که مدیران شهری باید انجام دهند و همچنین می توانند سطح حکمرانی رهبران را آزمایش کنند.
با این وجود، تعداد زیادی از ادارات دولتی محلی در چین هنوز ایده «دولت تنبل» را دارند و سیاست «یک اندازه برای همه» را اجرا می‌کنند و مانع از تقاضای قانونی و معقول سه چرخه‌ها در جاده‌ها می‌شوند.
